Trudno jest o zaufanie w sytuacji, gdy mamy poczucie skrzywdzenia przez drugiego człowieka. Cały paradoks polega na tym, że przestajemy ufać nie tylko temu, kto nas skrzywdził (nawet, jeśli patrząc obiektywnie, sami mu na to pozwoliliśmy), ale również innym ludziom. Stajemy się w kontaktach ostrożniejsi, coraz bardziej czujni, a jeśli ktoś przejawia wobec nas sympatię, zaczynamy zastanawiać się, co jest celem takiego zachowania. Tak bardzo boimy się „powtórki z rozrywki”, że zapominamy o tym, iż niektórzy ludzie po prostu tacy są, a ich zachowanie nie ma nic na celu. Nic - to znaczy, że nie jest grą w oparciu o wyrachowany plan działań wobec nas, którego celem jest wykorzystanie naszej łatwowierności, a w konsekwencji nas samych. Brak dostatecznej refleksji nad własnymi doświadczeniami, poczucie strachu przed kolejnym skrzywdzeniem powodują, że budujemy szereg mechanizmów obronnych, które zaczynają nakręcać całe koło przyszłych zdarzeń. Pomimo tkwiącego w nas strachu i obaw przed skutkami nowych znajomości, związków, gdzieś w głębi duszy mamy nadzieję, na to, że przecież w końcu spotkamy w swoim życiu kogoś, komu będzie można zaufać, czuć się bezpiecznie, kochać i być kochanym.
Ola.